Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αλλά και καταστροφικές, έως αυτοκαταστροφικές, συμπεριφορές αρκετών ανθρώπων είναι εκείνες που μέσα τους εμπεριέχουν διαχωρισμό, συνήθως αντίφαση, στην αποδοχή του ίδιου γεγονότος, της ίδιας συμπεριφοράς.
Τι θέλω να πω: Υπάρχουν άνθρωποι πού όταν κάνουν κάτι που είναι γενικά παραδεκτό - ακόμα και από τους ίδιους - ότι είναι λάθος, προβάλλουν όλες τις δικαιολογίες που μπορεί κανείς να σκεφτεί, ώστε να μπορούν να παριστάνουν τους σωστούς μεν, αλλά θύματα καταστάσεων δε, ώστε να δικαιολογούν τις συμπεριφορές τους.
Όταν, όμως, ακριβώς το ίδιο κάνει κάποιος άλλος, ιδίως προς αυτούς, τότε θίγονται εντόνως και δεν κάνουν δεκτή κάποια αντίστοιχη δικαιολογία.
Ο πιο βέβαιος και γρήγορος τρόπος να απομακρύνεις κάποιον που λειτουργεί απέναντί σου με αυτήν την ψυχοσύνθεση είναι να προβάλεις τον εαυτό του επάνω σου.
Το να αποφεύγεις τέτοιους ανθρώπους είναι τόσο ευεργετικό όσο όταν ξεριζώνεις τις τσουκνίδες από τον κήπο σου.
