Μηνύματα...

Οι γλάροι κρώζουν πάνωθε μου

απ’ ακρογιάλι σαν περνώ

μήνυμα να ’ναι καταιγίδας;

Μονολογώ: Σε Αγαπώ…

Αγέρας παίρνει, αγέρας φέρνει

έτσι ανταλλάσουμε φωνές·

παίρνουν τις λέξεις μου μαζί τους

και τις σκορπούν στη διαδρομή τους.

  Μην και τις άκουσες;

Μένω μ’ αυτήν την αγωνία

και των φωνών τους το ξυράφισμα

με το νόημα – που δεν καταλαβαίνω-

μέσα μου να εισχωρεί σαν να μεταλαβαίνω

Ήχο ν’ αλλάζει, μορφή και χρώμα

να σχηματίζει δική σου εικόνα

μέσα σε σύγχυση και με συγκίνηση

νεύμα μου κάνει με οικεία κίνηση…

 - Κι εγώ… 

Χρέος

Ό,τι της έφερε η θάλασσα απ’ του ορίζοντα τα μάκρη

Της τα επέστρεψε

Δεν ήθελε τίποτα ξένο

Ό,τι δικό μας γεννιέται και ζει στον τόπο μας

Συνομιλία

 

… : …

Χ:  Γιατί δεν μιλάς;

… : Γιατί αισθάνομαι

Χ: Κι όταν μιλάς;

… : Μοιράζομαι

Χ: Δεν είναι ανώτερο να μοιράζεσαι;

… :Θέλεις το στέμμα ή ένα πετράδι;

Χ : Κι όταν αισθάνεσαι;

… : Αφιερώνομαι

Χ : Πού;

… : Στην Ύπαρξή σου

Χ : Πώς;

… : Όπως θες

Χ : Κι αν θέλω να μιλάς;

… : Δεν θα με κατακτήσεις ποτέ…

(από τον Άγνωστο Χ…)

Άγνωστος Χ... Απόσυρση

Με παίρνει η ζωή

με θανάτου σημάδι

σε υπόγειες ώρες

τις μέρες ξεχνώ

κι όπως σβήνει η φύση

μες στη μνήμη μου ίση

η αγάπη η δική σου

και η θέση η κενή σου.

Ακουμπώ, δεν αγγίζω

το γεμάτο τραπέζι

έχει φύγει η πείνα

και η δίψα καιρό

κατοικεί στην ψυχή μου

και σε κάθε μου σκέψη

η μορφή σου ένα χάδι

η φωνή σου ηχώ

μίας άλλης πατρίδας

πιο ξένης από ξένη

σαν να πέρασαν αιώνες

που ζούσα εκεί

κι όπως μπαίνει εντός μου

κομματιάζει σε χώρες

ένα νου που γυρίζει

σαν φεγγάρι τη γη.

Άγνωστος Χ...

Να ’σαι τάχα ένα πνεύμα στης  ζωής μου τη ζάλη;

Να 'σαι λέει ένα ρόδο από κήπο ανθηρό;

Να 'σαι  λέξη  κρυμμένη που στα στήθη της πάλλει

το φιλί το ατόφιο;  ένα κύμα αλμυρό;

Να ’σαι άραγε αχτίδα απ’ αγάπη χαμένη;

Να ’ σαι ό,τι μου κρύβει ή κρατά φανερό

μία μοίρα- υπόγειο νερό που σωπαίνει

ώσπου βρει τη μιλιά της σε καινούργιο καιρό;

Να ’σαι τάχα η ελπίδα που στα σπλάχνα κοιμίζω

κι όταν χάδι ζητάω την ξυπνώ κι είναι εκεί;

Να ’ σαι όλο το φως που στον κόσμο αντικρίζω;

Να ’σαι τάχα η αγάπη; της καρδιάς μου η ψυχή;

Το ξετύλιγμα του Άγνωστου Χ... σε πλήρη εξέλιξη... !