Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

Αυτοβιογραφία


Στα παιδικά μου χρόνια τα δέντρα πράσινα ήταν
Και να δεις πολλά σε αυτά υπήρχαν.

Ελάτε πίσω νωρίς ή ποτέ.

Ο πατέρας μου έκανε τους τοίχους ν’ αντηχούν,
Φορούσε το κολάρο του όπως δεν το φορούν.

Έλα πίσω νωρίς ή ποτέ μη φανείς.

Η μητέρα μου φορούσε ένα φόρεμα ώχρα·
Ευγενικά, ήσυχα, πράα. 

Επέστρεψε νωρίς ή ποτέ πια. 

Όταν ήμουν πέντε τα μαύρα όνειρα ήρθανε·
Έκτοτε το ίδιο ακριβώς τίποτα δεν ήτανε.

Επέστρεψε νωρίς ή ποτέ.

Το σκότος στους νεκρούς μιλούσε·
Στο κρεβάτι μου δίπλα η λάμπα σιωπούσε.

Επέστρεψε νωρίς ή ποτέ. 

Όταν ξύπνησα δεν νοιάστηκε κανείς·
Κανείς, κανένας δεν ήτανε εκεί.

Επέστρεψε ποτέ ή νωρίς.

Όταν ο σιωπηλός μου τρόμος κραύγασε,
Κανένας, κανείς δεν απάντησε. 

Επέστρεψε ποτέ ή νωρίς. 

Σηκώθηκα· ο ήλιος ψυχρός
Με είδε να φεύγω μακριά μοναχός.

Έλα πίσω νωρίς ή χάσου εντελώς. 

 
Louis MacNeice

Μετάφραση: Μαρία Ανδρεαδέλλη


 

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Σ' αγαπώ

 
 

Σ' αγαπώ
μ’ έναν ασίγαστο ρυθμό
συναισθημάτων
Σ’ αγαπώ
κι έτσι ποτέ δεν απορώ
με την ατέλειωτη αλυσίδα
των θαυμάτων

Σ’ αγαπώ
κι έχω στα χείλη την ηχώ
απ’ τ’ όνομά σου
και όλο ζω
μ’ έναν απόηχο της μνήμης
τη μιλιά σου

Σ’ αγαπώ
με την απόσταση των κόσμων
να καίει το αίμα
Σ’ αγαπώ
με κάθε σύγκρουση κενού
που ρέει στο βλέμμα

Σ’ αγαπώ
με των ματιών που ταξιδεύουνε
το χρώμα
και μεθώ
κάθε φορά που ανακαλύπτω σου
το σώμα

 

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014

Βραδιά Ποίησης

 
Σε μια εποχή σαν τη σημερινή χρειαζόμαστε άραγε επετειακές αφορμές για να μιλήσουμε μέσα από την ποίηση ;
Ρωτάω.
Μια ενδιαφέρουσα βραδιά ποίησης, που έφτασε ως το μεηλ μου, να σας την αναμεταδώσω.
 
Να ευχαριστήσω τον αποστολέα για την ενημέρωση-πρόσκληση
και να αφήσω λίγους στίχους απο ένα ποίημά μου που διάβασα κατά τη διάρκεια κάποιας άλλης βραδιάς ποίησης
 
 
Πες μου περαστικέ
ότι θα μείνεις να συγκροτήσουμε
την χώρα της ελπίδας μας
ότι δεν θα χαθείς
στην πρώτη την ομίχλη
 
κι εγώ
το λίγο της οντότητας
τη λιτότητα του πνεύματος
σ’ αυτήν τη μάχη θα θυσιάσω
 
κι είναι σκοτάδι έξω
κι είναι λιμός...