Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

Αυτοβιογραφία


Στα παιδικά μου χρόνια τα δέντρα πράσινα ήταν
Και να δεις πολλά σε αυτά υπήρχαν.

Ελάτε πίσω νωρίς ή ποτέ.

Ο πατέρας μου έκανε τους τοίχους ν’ αντηχούν,
Φορούσε το κολάρο του όπως δεν το φορούν.

Έλα πίσω νωρίς ή ποτέ μη φανείς.

Η μητέρα μου φορούσε ένα φόρεμα ώχρα·
Ευγενικά, ήσυχα, πράα. 

Επέστρεψε νωρίς ή ποτέ πια. 

Όταν ήμουν πέντε τα μαύρα όνειρα ήρθανε·
Έκτοτε το ίδιο ακριβώς τίποτα δεν ήτανε.

Επέστρεψε νωρίς ή ποτέ.

Το σκότος στους νεκρούς μιλούσε·
Στο κρεβάτι μου δίπλα η λάμπα σιωπούσε.

Επέστρεψε νωρίς ή ποτέ. 

Όταν ξύπνησα δεν νοιάστηκε κανείς·
Κανείς, κανένας δεν ήτανε εκεί.

Επέστρεψε ποτέ ή νωρίς.

Όταν ο σιωπηλός μου τρόμος κραύγασε,
Κανένας, κανείς δεν απάντησε. 

Επέστρεψε ποτέ ή νωρίς. 

Σηκώθηκα· ο ήλιος ψυχρός
Με είδε να φεύγω μακριά μοναχός.

Έλα πίσω νωρίς ή χάσου εντελώς. 

 
Louis MacNeice

Μετάφραση: Μαρία Ανδρεαδέλλη