Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Με τον ήχο της απώλειας

Είναι μια θάλασσα οι συνειρμοί

στην άκρη της αβύσσου

κι εσύ που τόσο πίστεψες

Αγάπη το θαύμα σου

εσύ που τόσο θυσιάστηκες

δεν έχεις πια ανάσα να αντέξεις



Εσύ που τόσο δόθηκες

προδόθηκες

κάπου εκεί

ανάμεσα στους πόθους και στα έργα

Κι έρχονται τώρα τα δειλινά

μελανιασμένα

κι έρχονται οι Ανοίξεις

δίχως λουλούδια στις αυλές

και φεύγουν

όπως τα πουλιά που απομακρύνονται

κάθε Σεπτέμβρη

όπως τα χρόνια

τέλη Δεκέμβρη

όπως τα καράβια

φεύγουν



Φεύγουν

όλα φεύγουν

ούτε εμείς θα μείνουμε

έχουμε από καιρό αποδημήσει

μέσα μας

έχουμε μέσα μας ξεχαστεί

έχουμε σιωπήσει

έχουμε φοβηθεί

έχουμε πικραθεί

έχουμε μετανιώσει



Μέσα μας

έχουμε βυθιστεί

με τον ήχο της απώλειας.

 


Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Λευκές σελίδες

Λευκές σελίδες.

Τι εύκολα που στο word ανοίγονται.

Στις μέρες του βορρά ομοιάζουν

καθώς ξετυλίγονται στο χρόνο του αρκτικού.

Τόση απόσταση κρατούν απ’ της ζωής,

ημέρες που επίπονα φύονται .



Λευκές, κι ύστερα γίνονται σελίδες λερωμένες

χαλασμένες, ατιμασμένες

άδικα βασανισμένες

ενόσω ο δήμιος περνάει στην επόμενη

εκτίουν ποινή άδικου λόγου.





Κάθε φορά που προσεγγίζει του φωνάζουν:

Όχι, δεν φταίξαμε εμείς.

Όχι.

Είναι τα σφάλματά σου με τις δυσοίωνες αποβλέψεις

σπάνε τους χώρους κι εμείς σαν καθαγίασμα στεκόμαστε.

Ενύπνιο άσμα ψυχής.

Τα φτερά σου είμαστε, μην μας στηλιτεύεις.

Λευκά, να πετάξουμε στην ελευθερία σου.

Μα είναι οι στιγμές κουρασμένες μακριά τους

και αφημένος πέφτει προς τσαλάκωση.



Δήμιοι και θύματα εναλλάσουνε διαρκώς θέση.

Έτσι ξημερώνονται μέρες υπόλευκες.

Έτσι βραδιάζονται πρωινά

μέσα από υπόγειες ελλείψεις

ζώντας ζωή μισή, αγνοώντας σαν από νόμο

την ολόκληρη.



Αναβιώνεται η ανθρωπότητα πίσω από μοναχικές εκλάμψεις

και μένει πάντα μακριά το βίωμα της πραγματικότητας.

Η ζωή κάτω από τις στέγες αλλοιωμένη

φοβισμένο ζαρκάδι στην κάνη που ανά πάσα στιγμή εμφανίζεται.



Όλοι εσείς που από αγάπη φωτιστήκατε

Μην αφήσετε το μαύρο της ψυχής

μελάνι να γίνει.