Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Λευκές σελίδες

Λευκές σελίδες.

Τι εύκολα που στο word ανοίγονται.

Στις μέρες του βορρά ομοιάζουν

καθώς ξετυλίγονται στο χρόνο του αρκτικού.

Τόση απόσταση κρατούν απ’ της ζωής,

ημέρες που επίπονα φύονται .



Λευκές, κι ύστερα γίνονται σελίδες λερωμένες

χαλασμένες, ατιμασμένες

άδικα βασανισμένες

ενόσω ο δήμιος περνάει στην επόμενη

εκτίουν ποινή άδικου λόγου.





Κάθε φορά που προσεγγίζει του φωνάζουν:

Όχι, δεν φταίξαμε εμείς.

Όχι.

Είναι τα σφάλματά σου με τις δυσοίωνες αποβλέψεις

σπάνε τους χώρους κι εμείς σαν καθαγίασμα στεκόμαστε.

Ενύπνιο άσμα ψυχής.

Τα φτερά σου είμαστε, μην μας στηλιτεύεις.

Λευκά, να πετάξουμε στην ελευθερία σου.

Μα είναι οι στιγμές κουρασμένες μακριά τους

και αφημένος πέφτει προς τσαλάκωση.



Δήμιοι και θύματα εναλλάσουνε διαρκώς θέση.

Έτσι ξημερώνονται μέρες υπόλευκες.

Έτσι βραδιάζονται πρωινά

μέσα από υπόγειες ελλείψεις

ζώντας ζωή μισή, αγνοώντας σαν από νόμο

την ολόκληρη.



Αναβιώνεται η ανθρωπότητα πίσω από μοναχικές εκλάμψεις

και μένει πάντα μακριά το βίωμα της πραγματικότητας.

Η ζωή κάτω από τις στέγες αλλοιωμένη

φοβισμένο ζαρκάδι στην κάνη που ανά πάσα στιγμή εμφανίζεται.



Όλοι εσείς που από αγάπη φωτιστήκατε

Μην αφήσετε το μαύρο της ψυχής

μελάνι να γίνει.