Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Με τον ήχο της απώλειας

Είναι μια θάλασσα οι συνειρμοί

στην άκρη της αβύσσου

κι εσύ που τόσο πίστεψες

Αγάπη το θαύμα σου

εσύ που τόσο θυσιάστηκες

δεν έχεις πια ανάσα να αντέξεις



Εσύ που τόσο δόθηκες

προδόθηκες

κάπου εκεί

ανάμεσα στους πόθους και στα έργα

Κι έρχονται τώρα τα δειλινά

μελανιασμένα

κι έρχονται οι Ανοίξεις

δίχως λουλούδια στις αυλές

και φεύγουν

όπως τα πουλιά που απομακρύνονται

κάθε Σεπτέμβρη

όπως τα χρόνια

τέλη Δεκέμβρη

όπως τα καράβια

φεύγουν



Φεύγουν

όλα φεύγουν

ούτε εμείς θα μείνουμε

έχουμε από καιρό αποδημήσει

μέσα μας

έχουμε μέσα μας ξεχαστεί

έχουμε σιωπήσει

έχουμε φοβηθεί

έχουμε πικραθεί

έχουμε μετανιώσει



Μέσα μας

έχουμε βυθιστεί

με τον ήχο της απώλειας.