Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Καμένα


Δεν έμεινε μέρα χωρίς να θρηνήσω την ύπαρξη

Μακριά απ’ το κέρας της Αμάλθειας

Ζωή έφηβη

Έβλεπα τα μηδενικά να πέφτουν από τον ουρανό

Ένα-ένα

Σ’ ένα τοπίο ασέληνο

Σε ένα τόπο κέρινο

Έμαθα να μεθώ

Ώστε ν’ αγγίζω το φως πριν φύγει

Σκληρή δούλεψη σε ασμίλευτο καιρό

Χρόνια πέρασαν για να δω πως

Δεν έμεινε μέρα να πενθώ

Όλα καμένα